Van verdriet naar liefde en geluk.

Na jaren van verdriet, pech en zoeken, vonden deze vrouwen afgelopen jaar juist heel veel liefde en geluk. Chanice (31) liep mee met carnaval op Curaçao om zichzelf eindelijk te accepteren. “Ik heb tijdens het dansen gelachen en gehuild.”

Veranderd

“Ik ben rond mijn veertiende misbruikt en daarna veranderde ik. Alleen met alcohol op kon ik me vrij voelen. Met mijn lichaam was er geen connectie, het voelde alsof het niet van mij was. Hierdoor ging ik vaak over de grenzen van mijn lichaam heen: zoals te hard werken, te hard trainen. Ik was niet lief voor mezelf. En toen ik ouder werd, kwam er zelfs een enorme preutsheid op. Als je ook maar íéts van decolleté zag, vroeg ik me af of dat wel kon.

Op mijn 26ste werd ik op de fiets aangereden door een auto en om te herstellen móést ik wel luisteren naar mijn lichaam, voor het eerst in zoveel jaar. Ik volgde verschillende therapieën en wist zo het contact met mijn lichaam te herstellen. Leerde weer voelen wanneer mijn grenzen waren bereikt en ik leerde weer plezier te hebben in mijn eigen lijf. Ik hou van curves en vrouwelijkheid. Dat accentueren, maakte me geen slecht persoon. Integendeel, het was onderdeel van mijn echte ik, de ik van vóór het misbruik en trauma dat ik daarmee had opgelopen.”

Caribische roots

“Hoe meer ik bezig was met mijn zelfontdekking, met uitzoeken wie ik echt was en wat ik als persoon wilde, hoe meer ik ook mijn roots wilde ontdekken. Ik ben deels Nederlands en deels Caribisch, en nu ging het steeds meer kriebelen om die Caribische kant van mezelf te ontplooien. Als onderdeel daarvan kreeg ik een droom die steeds sterker werd: op een podium staan en dansen tijdens het carnaval op Curaçao, waar mijn vader vandaan kwam. Hiermee zou ik mijn roots en de connectie en acceptatie van mijn lichaam in één klap kunnen vieren.

Ik ontdekte dat je je kunt inschrijven voor een groep waarmee je die dag meeloopt. Bij het inschrijven, geef je ook meteen aan dat je er een kostuum bij wilt en kun je er eentje kiezen. Zodoende ben ik afgelopen februari naar Curaçao gereisd om mee te lopen met het carnaval. Ik vond het heel spannend, had voor een best bloot pakje gekozen. Ik moest echt uit mijn comfortzone stappen. Maar toen ik het kledingstuk met glitters en veren aanhad, mijn make-up was gedaan en ik in de spiegel keek, voelde ik me klaar voor deze stap.”

Het leven gevierd

“Zes uur lang heb ik gedanst, met mensen een connectie gemaakt en het leven gevierd. Gelachen en gehuild. Het carnaval is op Curaçao de grootste happening van het jaar en mensen staan langs de kant met je mee te dansen, willen met je op de foto. Het voelde zo heerlijk en vrij. Omdat ik een dubbele afkomst heb, loop ik er al mijn hele leven tegenaan dat ik nergens wordt geaccepteerd. Maar tijdens het carnaval maakte dat niet uit. Het voelde daarom voor mij op allerlei manieren als thuiskomen.

Ik werk als traumacoach en het is nu mijn wens om bij een volgende editie met een paar klanten mee te lopen die eenzelfde achtergrond hebben als ik. Het lijkt me prachtig om ook bij hen de heling te zien, die zoiets kan brengen. Samen te lachen en te huilen en dat gevoel te delen. Dat zij net als ik een stukje van zichzelf kunnen omarmen, waardoor ze op een andere manier de toekomst tegemoet treden. Met meer zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde. Net zoals ik dat het afgelopen jaar heb mogen ervaren.”

De verhalen van Artie, Karin, Adriana, Judith en Amanda lees je in Flair 52-2023. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.