Hartsvriendinnen

Raken jij en je beste vriendin ook nooit uitgepraat? Deze week vertellen Chanice (31) en Naomi (32) over hun band die door hun gezamenlijke verleden uniek en onbreekbaar is.

Zo leerden we elkaar kennen

Naomi: “Doordat onze ouders goed bevriend waren. Chanice en ik groeiden op als zussen. Mensen dachten ook vaak dat we dat echt waren: onze vaders komen uit Curaçao en met onze getinte huidskleur en krullenbos vielen we in Limburg behoorlijk op.” Chanice: “We gingen samen naar de peuterspeelzaal, zaten op schoolvoetbal en wilden precies dezelfde kleding aan. Zo kochten we tijdens het shoppen dezelfde tops en belden we elkaar voor schooltijd op: ‘Wat dragen we vandaag?’ Ook dansten we graag. In onze slaapkamers, gehuld in carnavalskleding, traden we op voor onze ouders.” Naomi: “Met een pen of haarborstel als microfoon, en sinaasappels vormden onze borsten, haha.”

Dit zorgde voor diepgang in onze vriendschap

Chanice: “Naomi en ik zaten allebei in een onveilige thuissituatie. Onze vaders waren er vaker niet dan wel en er waren veel spanningen. We wisten niet precies wat er bij de ander speelde – we waren te jong om dat onder woorden te brengen – maar voelden aan dat het niet goed zat. Daarom was het zo fijn om samen te zijn: dan voelden we ons wél veilig.” Naomi: “Door te spelen en plezier te hebben, konden we even ontsnappen uit de realiteit. Het dansen was een manier om onze gevoelens te uiten, iets waar thuis geen ruimte voor was.”

Toen kon ik op haar rekenen

Chanice: “Vijf jaar geleden werd ik aangereden door een auto. Ik kon bijna niet meer lopen en werd overgevoelig voor licht en geluid. Inmiddels woonde ik in Rotterdam en Naomi in Amsterdam. Zij had net een half jaar een kind en toch ontfermde ze zich volledig over mij. Ik mocht bij haar gezin logeren en ze ging mee naar doktersafspraken.” Naomi: “Iedereen in Chanice’

omgeving liet het afweten en dat vond ik heel erg. Ik voelde nog steeds de zusjes-vibe van vroeger en een verantwoordelijkheid voor haar, dus vond ik het niet meer dan logisch om voor haar te zorgen.” Chanice: “Ik bleek een whiplash te hebben, maar uiteindelijk heeft het ongeluk veel meer teweeg gebracht. Trauma’s van vroeger kwamen naar boven, waaronder het seksueel

misbruik op mijn veertiende. Toen ik bij Naomi verbleef, heb ik haar daar voor het eerst over verteld.” Naomi: “Ik schrok enorm. Het maakte me boos en verdrietig, maar ik vond het ook heftig dat Chanice het nooit eerder durfde te vertellen en de last daardoor alleen heeft moeten dragen. Het enige wat ik kon doen was naast haar zitten en er voor haar zijn. Luisteren, een knuffel geven. Gelukkig zag ik haar de maanden en jaren daarna enorm opbloeien. Fysiek ging het beter, maar vooral mentaal werd ze dankzij therapie zo veel sterker.” Chanice: “Ik heb geleerd mijn grenzen aan te geven en voor mezelf op te komen. Sommige wonden zullen nooit helen, maar ik heb wel rust gevonden. Naomi gaat nu een vergelijkbaar proces door, want ook zij is in therapie gegaan om haar verleden een plek te geven.” Naomi: “Chanice is er op haar beurt nu voor mij.

We bellen meerdere keren per dag of ze komt langs om voor mijn kinderen te zorgen.” Chanice: “We praten veel over vroeger: wat speelde er precies, hoe voelde jij je? Dat is mooi, maar ook gek: we dachten elkaar immers door en door te kennen. Jarenlang hebben we uit een gevoel van onveiligheid een masker opgezet voor de buitenwereld. Dat is nu steeds verder aan het afbrokkelen en Naomi en ik zijn naar elkaar toe inmiddels een open boek. Dat voelt heel bevrijdend.”

 

Dit bewonder ik aan haar 

Naomi: “Hoe ze anderen inspireert. Na het ongeluk is Chanice haar bedrijf als traumacoach gestart, waarbij ze voornamelijk slachtoffers van seksueel misbruik begeleidt. Het is fantastisch hoe ze andere vrouwen en mannen in hun kracht zet.” Chanice: “Naomi laat haar kinderen volledig zijn wie ze zijn. Ze leert hen dat ze ‘nee’ mogen zeggen en een eigen wil mogen hebben. Zo geeft ze haar kinderen de sterke basis die wij zelf hebben gemist. Heel knap.”

Onze wens voor de toekomst 

Chanice: “Op het nummer Survivor van Destiny’s Child hebben we een dans gemaakt tegen huiselijk en seksueel geweld. Ook zijn we bezig met een theatervoorstelling. We hopen dit jaar samen te gaan optreden om mensen letterlijk in beweging te laten komen en het bespreken van dit zware onderwerp laagdrempeliger te maken.”